cambodja

Land nr 3 Cambodja!!!!!

Afscheid nemen van dit geweldige eiland nou ja 4000 islands onder in Laos waar we lekker een paar dagen niets hebben gedaan en van Soleil.

Met haar ben ik door Laos gegaan, zij gaat in April naar Cambodja en gaat daar vrijwilligers werk doen.

Eerst even een paar dagen Phnom Penh, ik kwam iets later aan dan verwacht.

De bus werkte niet echt met ons mee, ach dat is ook niets nieuws vele verhalen komen van bussen, tuktuks, motorbikes en cyclo's die zijn niet zoals hier in Europa!!

Lekker eten bij Friends, een restaurant waar allemaal straatkinderen werken en een opleiding krijgen.

Een heerlijk broodje tonijn gegeten ennatuurlijk een flinke fooi gegeven.

Naar iets minders leuks maar wat je wel moet zien als je in Cambodja bent, het museum en
the killingfields'

In cambodja is hetover het algemeenerg warm, op 1 plek niet en dat is de school die is omgebouwd naar een gevangenis in de tijd van de oorlog van deRode Khmer.

Als je hier rondloopt heb je het gewoon koud, alle martelspullen en de restvan de zooi ligt er gewoon nog.

Dan de rijen met foto's van de mensen die daar dagen, weken tot maanden zijn gemarteld

die je aanstaren werkt ook niet echt mee om het iets warmer te krijgen.

Ze hebben er zelfs foto's hangen van mensen die ze net hebben vermoord, dit is echt het meest verschrikkelijke museum waar ik ook ben geweest.

Vanuit hier werden de mensen die nog leefden in vrachtwagens naar 15 km buiten Phnom Penh gebracht.

The killingfields daar werden ze op een rijtje gezet en kregen ze als ze geluk hadden meteen de kogel.

De kinderen werden doodgeslagen tegen een boom en naast hun moeder neergelegd.

De kuil ernaast lagen skeletten zonder hoofd echt deprimerend.

Met de tuk tuk terug naar het hostel en maar snel een biertje genomen en proberen deze gruwel dingen van je af te zetten.

Naar Central market en een groot shopping centre alvast voorbereidingen doen voor morgen.

Spullen kopen voor het project waar Soleil straks heen gaat.

Dit is een project dat geleid word door een Nederlandse vrouw.

Ze heeft een school opgezet in ‘the middle of nowhere' Takeo!

Het is gebouwd in 2008 dus het is een project dat net begint en kan nog wel wat spullen gebruiken.

Channy (contactpersoon) en ik gaan de spullen kopen, Carola heeft me een lijstje gemaild met wat er nodig is.

We gaan kijken wat we allemaal kunnen kopen, we beginnen met dvd's om engels te leren.

Het zijn er 22 geworden voor nog geen $1 per dvd geweldig!!!!

Ik hou van dit land!!!!!!!!!!!!!!!1

Op naar de tv's ze hebben zo'n mini ding, je kunt het op de eerste rij al niet zien, laat staan op rij nr 20.

Dus een iets grotere gekocht.

De computer was hetzelfde verhaal uit het jaar 0, dus die hebben we ook maar even vervangen.

Even langs de sportwinkel voor basketballen, volleyballen, badmintonsetje met netjes.

Frisbees, extra shuttles, voetballen, springtouwen en door naar de boekenwinkel om die even leeg te kopen.

Na engelse boeken, schriften, pennen, cd's, leesboeken en kleurpotloden was het budget wat ik in gedachten had bereikt.

We zijn even iets gaan eten want god wat word je moe van geld uitgeven van al die fantastische mensen die gul hebben gegeven.

Op naar Takeo, laat daar aan gekomen de spullen snel in het schooltje neergezet.

Er verblijven daar nu 7 wezen en die hingen meteen om me heen ‘sister we are glad that you are here, Yes me too!!!!!!!!!!!!!!!

Er is hier plek voor 24 weeskinderen, de rest van de kinderen die hier les krijgen komen uit de arme gezinnen in deze buurt.

Achterop de motorbike terug naar het stadje, pikke donker door de rijstvelden scheurend kijkend naar de maan en sterren met een grote glimlach.

Ik kreeg er gewoon kramp van in mijn kaken.

Channy komt me de volgende dag ophalen om verder te gaan met onze missie.

Achter op de motorbike zonder zadel maar een metalen plaat.

We waren even iets vergeten gister een antenne.

Naar de markt een antenne kopen die wordt meteen in elkaar gezet.

Aangezien ze alles op de motor vervoeren was dat mijn taak voor de aankomende 10 km.

Achterop zittend met mijn bottenkontje op zo'n metalen plaatje met mijn tas, de doos van de antenne, en de antenne in de andere hand.

Geen derde hand meer over om me vast te houden, ik ben heel overgekomen.

Ik pas me aardig goed aan aan hun gebruiken.

Eigenlijk had ik nog meer handen nodig, mijn korte broek was namelijk aardig wijd onderaan.

Dus ik zat bijna in mijn ondergoed achterop de motorbike, dit is niet echt ‘Cambodianstyle'

Daar aangekomen een paar foto's gemaakt en de kinderen meteen spelen.

Bezig met de computer en de tv, dit duurde iets langer dan verwacht.

Channy wou alles zelf doen maar snapte er niets van, hij stond versteld dat ik er zoveel van wist.

Ha ha ha ha ik kon niet meer stoppen, IK verstand hiervan hi hi

Aangezien dit een derde wereld land is kan het misschien wel kloppen, voor hier heb ik er veel verstand van.

Dit waren een paar geweldige dagen midden in Cambodja.

Daarna heb ik nog een weekje door Cambodja getrokken en ben vorige week terug gekomen in het voor jullie warme Nederland maar voor mij nog een beetje koud.

Deze 10 weken zijn voorbij gevlogen voor mij, heb veel dingen gedaan en gezien.

Heb elke dag 300% genoten!!!!!!!!!!!!!!!

Namens de kinderen van de projecten in Vietnam, Laos en Cambodja en mij willen we de mensen bedanken die een gift hebben gedaan.

Door jullie gift hebben we arme (wees) kinderen een kans gegeven op een iets betere toekomst.

En dat is GEWELDIG!!!!!!!!!!!!!!

Bedankt

sputterend begin in Laos

NA 2 dagen in de bus te hebben gezeten aangekomen in Luang prabang in noord Laos.

Soleil opzoeken even iets eten film kijken en slapen, was ik wel aan toe!!

Volgende ochtend wakker worden met een beetje een raar gevoel in mijn buik.

Even naar het toilet, nou laat dat even maar weg.

Ik ben er het eerste uur niet meer afgeweest, omdat we veel te doen hebben een norrit nemen en op pad.

Naar Big Brother mous, dit is een organisatie die leerboeken ontwikkeld voor kinderen op het platteland om engels te leren.

We gaan naar 2 dorpen dicht bij elkaar om de boeken uit te delen.

Door alle gulle mensen die mij geld hebben meegegeven konden we ruim 200 boeken kopen.

Met een tuk tuk door de jungle, daar aangekomen geen kinderen.

Nog geen 5 min later lopen er ruim 200 kinderen om ons heen.

We gaan richting schoolplein delen ballonnen uit die we mee hadden genomen.

alle kinderen hangen om ons heen en willen aandacht en natuurlijk een ballon.

We doen een aantal spelletjes en degene die wint krijgt een boek.

We deden zelf natuurlijk ook mee, en raad eens wie er natuurlijk als eerste af is.

Het grootste kind van allemaal genaamd: lieke!!

Gelukkig was ik niet alleen want mijn straf was dat ik rond moest lopen als een kip.

Samen met 4 of 5 kinderen achter mij aan werden we hard uitgelachen, en gelijk hebben ze!!

Daarna de boeken uitgedeeld, ze waren er zo blij mee dat ze er meteen in begonnen te lezen.

Het is heel moelijk om te omschrijven wat voor gevoel je op dat moment hebt.

Het beste is denk ik, nee sorry geen woorden voor!!!

Soleil heeft wel 10 keer tegen me gezegd dat ze dit geweldig vond om mee te maken, en ik sluit me bij haar aan.

Ze gaat zelf vrijwilligerswerk doen in Cambodja.

Dit is een project van een nederlandse vrouw, het leek me leuk om daar ook even langs te gaan en te kijken wat hun nog nodig hebben.

Na deze grandioze dag op naar Vang Vieng.

Dit is een stadje waar je kan tuben.

Dit houd in dat je op een grote binnenband van een vrachtwagen de mekong afgaat en om de zoveel meter zit er een kroegje.

Je krijgt een touw toegeworpen en ze halen je binnen en klim je omhoog.

Dan krijg je een borrel en kun je van een kabelbaan, grote swing of glijbaan af.

Dit is heel hoog en doodeng, het waren 4 zware dagen!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

De busreis hierheen van Luang prabang was erg sopeltjes.

Het was een minibus voor 11 personen, we zaten er al met 8 personen in en hij wou er lekker nog even 5 bij in proppen met alle rugtassen.

Hij zegt tegen mij 4 pers op deze bank.

Mijn natuurlijk lieve, leuke, aardige en begrijpende reactie was dan ook

NO NO NO NO NO!!!!!!!! ik heb geen 15 dollar betaald om met nog meer plakkerige en zweterige toeristen in een busje gepropt te zitten.

Achteraf gezien was het misschien een beter idee geweest.

Het ging namelijk zo: een koekejes blik met toeristen, de deur dichtsmijten en gaaaaaaaan.

Ik denk dat de chaufeeur goed gespierde bene heeft want hij was erg goed in knetterhard het gaspedaal in te trappen.

EN net voordat we het ravijn in zouden storten knetterhard te rem in trappen.

Na 2 uur gooide hij de schuifdeur open en er vielen een aantal wit gekleurde toeristen uit het busje.

Na de pauze bedacht om maar de gordel om te doen.

Dit scheelde wel iedereen zat op het eindpunt nog op zijn eigen plek.

Je kunt het een beetje vergelijken met die groen achtbaan in Sixflags, ik weet de naam even niet meer.

Maar dan 6 uur achter elkaar, was erg leuk.................

In Vang Vieng aangekomen hadden we nog geen hostel, Soleil ging rondrennen op zoek naar een en ik bleef lekker op mijn kont zitten bij de tassen.

Het was denk ik 8 uur s avonds en ik heb mijn ogen uitgekeken, iedereen was dronken en liep te zingen en te schreeuwen over straat.

Liek bereid je mar vast voor morgen loop jij er ook zo bij.

NOu dat kwam iets eerder dan gedacht.

Naar het hostel evne eten en het stadje verkennen.

We waren aardig moe en zeiden tegen elkaar, okee 1 drankje en dan vroeg naar bed........

Ja vroeg was het zeker alleen was het in de ochtend, het was zo gezellig dat we de kroegjes zijn uitge...... ja dat ja

En om half 5 een heel klein beetje en dan bedoel ik ook een heel klein beetje aangeschoten op bed gevallen.

Volgende dag met een kater ontbiijten.

Mijn geluk kon niet op, bij bijna alle restaurantjes draaien ze de hele dag door Friends en hebben ze van die lounche banken.

Laat dat nu mijn favoriete serie zijn en op die banken heb ik ook niets op tegen.

Heerlijk om over je kater heen te komen.

Wat ik ook nog wel een leuke ervaring vond was om het ziekenhuis eens even van binnen te bekijken.

Ik had namelijk de 2 dag een splinter in mijn voet en die heb ik er niet goed uitgehaald.

Het water in de rivier en liekje met haar tengels helpt ook niet echt mee.

Dus lieke had een dikke vette onsteking onder haar voet en dat ging niet over.

Dus voor we naar Pakse gingen even langs de emergency room in Vang Vieng.

Even testen of ze wel echte dokters zijn, na een megagat te hebben geknipt in mijn voet een watje erop, antibiotica en met een lacherig gezicht schoppen ze je het ziekenhuis uit.

Succes ermee!!!!!!!

Dus ik loop nu al een tijdje rond als een kreupel musje.

Nee hoor valt best mee, ik probeer alles te doen maar het gaat gewoon iets langzamer.

Tot ziens Vang Vieng op naar Pakse!!!!!

reizen door Vietnam

We zijn in Ho Chi Minh City.

Dit is werkelijkwaar de meest chaotische stad die ik ken.

Gelukkig heb ik vorig jaar al kunnen oefen met de weg oversteken.

Dus het gaat aardig, het blijft altijd een verassing of je heel aan de overkant komt zonder een brommer in je nek.

Het is hier best wel warm en dat druk ik nu nog zachtjes uit.

Elk riviertje of plas die ik tegenkom heb ik de neiging om in te gaan liggen.

Maar dat staat ook een beetje raar zo'n Hollands meisje wat lekker zit te badderen in een plas.

Laten we dat maar overslaan.

Oplossing: een stukje lopen en weer ergens gaan zitten en volgieten met water.

Ik ben maar opgehouden met tellen hoe vaak ik al op zo'n fijn gat in de grond heb gehangen.

Loop nu achter zo'n gids aan naar 3 bussen waar alle toeristen met TE korte broeken, TE witte benen en een vuurrood hoofd voor de bus staan te dringen.

Dan heb ik het nog niet gehad over de mooie witte sokken tot onder de knie in sandalen,

3 camera's om hun nek,

een grote rugzak met allemaal zooi die je niet nodig hebt maar voor de zekerheid toch maar meeneemt want je weet maar nooit!!!

het shirt in de broek en die dan lekker hoog optrekken tot onder de oksels.

Ik loop achter aan de groep en moet heel hard lachen om dit tafereel.

Dus ook om mijzelf want ik loop ook in die groep, zonder de dingen die ik net heb opgenoemt natuurlijk want ik ben een backpacker en geen toerist!!!!!!

De mensen kijken me dan ook een beetje raar aan, waarom loopt ze zo te lachen in haar eentje.

Gister was ik ook al zo'n toerist, ik had de hele dag al gelopen en had net 3 uur doorgebracht in het War Museum.

Dit is echt verschikkelijk om te zien, hoe die mensen het elkaar moeilijk hebben gemaakt en wat voor gruwel dingen ze elkaar aandoen.

Na dit allemaal te hebben gezien had ik geen zin meer om te lopen.

Op de fietstaxi gestapt, weer om mezelf moeten lachen De Supertoerist!!!

Ach je meten alles doen en proberen in dit land.

Wat het nog leuker maakte was dat deze man niet kon fietsen.

Meerdere stoepranden hebben we meegenomen en als toetje nog even een brommer.

Eigenlijk denk ik dat hij gewoon bezopen was.

Om weer even op mijn verhaal van de bus terug te komen, ik dwaal namelijk een beetje af.

We zijn naar de Cu Chi tunnels geweest, dit is iets wat je gewoon moet hebben gezien.

We hadden een goeie gidds en hij vertelde ons de kant van de Vietnamezen.

De tunnels moet je ook ervaren dus zijn de mensen die wouden 50 meter door de tunnles gekropen.

Het is ongelovelijk dat 16.000 Vietnamezen daar voor ruim 20 jaar hebben geleefd.

Onder de grond en ze hadden bijna alles wat ze nodig haden.

Door gegaan naar Hue, dit is in het midden van Vietnam.

Geweldig stadje, veel mensen ontmoet en samen alles gezien wat Hue te bieden heeft.

Was zeer gezellig!!!!!!!!!!!!!!!

Bijna iedereen gaat door naar Hanoi, laat ik daar nu ook toevallig heen gaan.

Hanoi zelf is niet zo leuk, eigenlijk niets aan.

De dingen erom heen zijn geweldig, Halong Bay is toch een van de zeven wereldwonderen en zeker bijzonder.

SAPA!!!

Dit is in het noorden en daar kun je geweldige trekkingen doen.

Met de nachttrein naar Sapa, je ziet niet veel maar dit moet je een keer meemaken.

De trekking was best heftig, steil, rotsen, afgronden, paden zo smal als je voeten, rivieren.

Na de eerste dag eten komen we aan bij een homestay, dit beteknd dat je bij de mensen eet en slaapt.

Oh en ik vergeet het belangrijkste: Risewine drinken!!!!!!!

Dit is een soort jenever shot achtig iets in combinatie met een biertje was erg goed.

Iedereen lag dan ook al in coma voordat onze hoofden de kussens raakten.

Na 2 dagen door de jungel lopen was er toch enige vorm van spierpijn.

Sapa was de beste manier om Vietnam af te sluiten.

Dit is een plek waar ik wel voor een maand heen wil, een rugzak vol met boeken.

Leren hoe hun leven is, leren koken, weven in de rijsvelden werken.

En natuurlijk hoe je Risewine moet maken!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ga weer een poging doen voor foto's maar ik beloof niets

Daaaaaaaag Vietnam

spullen kopen voor de projecten

Als eerst moet ik jullie een tragische mededeling doen, mijn usb stick met veel foto's van het weeshuis is kapot dus kan ik er niet veel foto's van laten zien.

Dan is er hier nog een probleem, de computers hier pakken dit altijd je kaart van de camera.

Conclusie ik kan geen foto's op mijn site zetten. Sorry daarvoor!!!!!!!!!!!!!!!

Vandaag samen met Eef en Nicoline naar Thien An, di is het weeshuis op het platteland.

Hier blijven de kinderen tot 18 jaar, in die tijd hebben ze geleerd om voor hunzelf te zorgen en zijn ze allemaal naar school geweest.

Een paar van hun kunnen zelfs naar de universiteit en daar is Mary (de directrise) dan ook erg tots op.

De rest van de kinderen hebben allemaal een baan en een huis voordat ze bij het weeshuis weggaan.

Er lopen hier 4 verzorgsters rond samen met Mary en Rose, hun hebben dit met zijn tweeen opgezet.

Alle kinderen hoe jong ze ook zijn moeten met alles meehelpen en zo redden ze het allemaal.

Dit weeshuis is zo'n tegenstelling tot het city weeshuis.

De verzorgsters geven hier echt om de kinderen.

Tuurlijk krijgen ze wel eens een corrigerende tik maar dat krijgt iedereen wel eens als je niet zo lief bent geweest.

8.00 de wekker gaat, ik ben meteen wakker want vandaag gaan we spullen kopen voor de projecten.

Phuong heeft me een lijstje meegegeven van wat er nodig is.

Als eerst ga ik met de Mary en Rose slippers, melk en luiers kopen voor hun weeshuis.

Veel dingen hier in Vietnam zijn goedkoop alleen de melk voor de baby's in belachelijk duur.

Ze waren er dan ook erg blij mee!!!!!

Terug naar huis en samen met cor de rest van de spullen kopen.

We hebben een taxi gebeld en zijn langs alle projecten gegaan om de spullen af te leveren.

Naar sommige projecten was ik niet meer terug geweest omdat er geen tijd voor was.

Ik heb namelijk 3 dagen de projecten van Helena overgenomen omdat ze ziek was.

Dit vond ik natuurlik helemaal niet erg.

De spullen brengen was erg leuk, iedereen herkende me nog van 1,5 jaar geleden.

Iets wat ik niet had verwacht want in die tussen tijd zijn er wel zeker 20 nieuwe vrijwilligers geweest.

Dus dit was een aangename verassing en was voor mij wel extra speciaal.

Alle kinderen en mensen waren erg blij met alle spullen.

Die middag naar Thien An lesgeven,spelen en de slippers uitdelen die we die ochtend hadden gehaald.

De kinderen waren me de hele tijd aan het uitlachen, ik snap niet zo goed waarom.

Ik vond dat ik hun namen best goed uitsprak met mijn geweldige talenknobbel............

Dit was de beste afsluiting van mijn vrijwilligerswerk hier !!!!!!!!!!!!

Mensen bedankt dat jullie dit mogelijk hebben gemaakt!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

namens de kinderen en mij

Ik zal even een paar dingen opnoemen die we al gekocht hebben.

Engelse boekjes Nhip cau

Heeeeel veel speelgoed voor de weeshuizen en de pagoda

2 white boards met stiften

rijstkoker

waterfiltertank

bamboe mat

2 stoelen

olie en suiker

baby melk 16 pakken

luiers

slippers

schriften

scharen

gekleurd papier

ballen

en natuurlijk het deel van het huis wat ik de vorige keer had verteld.

Op naar HCMC maar dat bewaar ik voor de volgende keer

Ik ga nog een poging doen voor de foto's maar weet niet of het lukt

mijn eerste keer terug in het weeshuis

We gaan verder met mijn eerste dag op de projecten.

Vorige keer heb ik verteld hoe het 1,5 jaar geleden was.

Dus ik ben benieuwd of er iets veranderd is in die tussentijd.

Ja er zijn een aantal verbeteringen, de weg ernaar toe is er zeker op vooruit gegaan.

Er ligt asfalt ipv rotsen en kuilen.

Gelukkig nuhoef ik het spelletje ontwijk de rotsen en gaten in de weg niet meer te spelen.

Maar dat is dan ook het enige, je komt binnen lopen en daar komt het gevoel weer.

Je word weer boos, heel erg boos.............

Hoe kan een mens zo zijn, in wat voor wereld leven wij.

Je wilt de verzorgsters even uitnodigen om dit op straat even uit te vechten.

Ik weet zeker dat ik win!!!!!!!!!

Op dat moment komt het blinde jongetje dat vorige keer alleen maar aan bed vastgebonden zat op me af lopen en pakt mijn hand vast.

Mijn boosheid zakt langzaam weg en ik gaop in de kinderen.

Na een uur door naar de volgende groep dit zijn zwaar gehandicaptekinderen.

Er is een nieuwe taak bijgekomen in die groep, je gaat je helpen met eten geven.

Ik zei nog zo: weet je datwel zeker?

Nou ik heb een poging gedaan....

Mijn kind was fantastisch, bleef lekker still liggen enzo.

Dus een halve lepel voor het kind en de andere helft voor de grond.

Shit!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!hier ben ik niet zo goed in.

Achliekben niet zo hard voor jezelf dit is niet je dagelijkse werk.

We hadden ook nog even een toetje voor hun meegenomen.

Het enige wat ze hier te eten krijgen is rijst.

We hadden yogymee genomen, de foto spreekt voor zich.

Na lekker lang onder de douche te hebben gestaan om alle kwijl en de rest van me af te wassen ETEN....

Lekker op de straat, jongens ik ben een straatschoffie aan het worden.

Alles gebeurt op straat en wij doen gewoon lekker mee.

Eten op straat, biertje drinken op straat, fiets laten repareren op straat.

Ja jullie lezen het goed, ik heb mijn eerste fiets alweer kapot gemaakt.

Het was te verwachten, het duurde maar 2 dagen.

Phuong kwam me vanmorgen op halen, we gaan naar de andere kant van de Mekong.

Bij het project met de gehandicapte mensen (Nhip Cau) zit een vrouwtje met een been.

Ze is haar andere kwijtgeraakt toen ze 13 was in de oorlog.

We gaan naar haar en haar gezin om te kijken hoe ze woont.

Hun huis staat aan de rand van deMekong rivier, en dan bedoel ik ook echt aan de rand.

Nog een halve meter en hun huis word door de rivier mee genomen.

Ze verteld dat ze altijd in angst leven dat zeop een nacht meeworden gesleurd door de rivier.

Met1 been is nu ook niet echt makkelijk zwemmen.

Het isongelovelijk dat mensen zo moeten leven!!!!!!!!!!

Ik moest op dat momentwel even slikken.

Ze hebben een stukje verder op wel een stukje grond en daar zijn ze al begonnen met bouwen.

Dit is 2 jaar geleden, ze moesten stoppen omdat haar man ziek werd en niet meer kon werken.

Ze moeten nu leven van wat zij verkoopt en dat is net genoeg om te leven.

Dus er staan alleen maar een paar muren.

Het leek mij een goed idee om deze mensen een handje te helpen.

Zodat ze veilig kunnen leven, dus we gaan een deel van een huis bouwen.

Zelf heb ik hier niet genoeg tijd voor en mij vietnamees is nu ook niet zo goed.

Dus laat ik het over aan Phuong, hij gaat de materialen kopen en de bouwvakkers inhuren.

Het huis is dan nog niet klaar maar er zijn nog meer projecten tijdens deze reis en daar is ook geld nodig om te zorgen dat deze mensen een beter leven kunnen hebben.

Phuong gaat alle projecten vragen wat ze nodig hebben en dat gaan we dan voor hun kopen

Maar dat vertel ik de volgende keer anders worden de verhalen te lang.

jaaa tijd voor het tweede verhaal

Na 30 uur niette hebben geslapen komt Phuong mij ophalen van het busstation.

Hij brengt me naar het huis waar alle vrijwilligers zitten.

Ze zijn daar met 6 personen en ik ben nr 7 voor deze week.

5 dames en 1 meneervan 55 jaar met de naam:Cor.

Eerst maar even een dagje rustig aan doen dus uitslapen.

Die middag hebben Christa en Merel vrij en willen een massage.

Ach wat vervelend nu, moet ik weer mee.

Ik heb helemaal geen zin in een massage van ruim een uur voor minder dan 4 euri !!!!

Ik heb niets aan mijn leven hier..... hi hi.

Met een broodje van zo'n straatkarretje op naar mijn eerste ijskoffie van deze reis.

Vorige keer was ik hier verslaafd aan en ik ban bang nu weer.

Verder gedraag ik me netjes, ik ben nog niet afgegaan, heb nog niets kapot gemaakt en ben netjes in de bus blijven zitten zoals het hoort.

Maar we zijn aan het begin van de reis dus er komt vast nog wel iets.

Voor de mensen die mij voor het eerst op mijn reis volgen zal ik eveneen kleine omschrijving doen van de projecten.

Voor een uitgebreide versie kun je kijken op mijn site van de vorige keer:www.liekevanhoren.waarbenjij.nu.

Laat ik maar beginnen met het weeshuis dat op mijn kaartje staat.

Het heetCity, dit is een weeshuis die van de staat is.

Hierwonen kinderen met eenlichamelijke of geestelijkehandicap of beide.

Dit komt nog van de oorlog, Agent Orange.

Jammer genoeg zijn er ook gezonde kinderen want dit is echt een verschikkelijk weeshuis.

Hier zijn wel verzorgsters maar zo kun je ze eigenlijk niet noemen.

De kinderen liggen somsruim eenhalve dag in een vieze luier.

Ze zijn namelijk veel te druk met nagels vijlen,tv kijken en met hun mobieltje spelen.

Als wij aankomen fietsen begint de eerste groep al te krijsen omdat ze blij zijn dat we komen.

Dan krijgen ze even aandacht en een aai over hun bol ipv een klap.

We nemen ook altijd speelgoed vanuit huis mee en nemen het ook weer mee terug.

Dit omdat het speelgoed altijd in rook lijkt op te gaan daar.

We denken dat de kindern van de verzorgsters erg veel schik hebben van het speelgoed wat niet van hun is.

Dan het weeshuis op het platteland, dit heet Thien An.

Dit is een prive weeshuis maar daarvertel ik de volgende keer iets over.

Nhip cau is een project voorlichamelijk gehandicapte mensen, ze wonen allemaal bijelkaar en maken mooie dingen van cocosnoten.

Hier geef je engelse les,daarnaast zit een medicijnmannetje waar je helpt om kruiden te hakken.

Die gebruikt hij dan voor arme mensen die geen dokter kunnen betalen.

Hij hoopt zeop deze manier van hunkwalen af tehelpen.

Dan de massageshop,hier geven blinde mensen massages.

Je geeft ze engelse les zodat ze beter met toeristen om kunnen gaan.

Alleen is dit best lastig want dat gaat niet uit een boekje.

Dus probeer alles maar eens uit te leggen in jegoeisteVietnamees hihi....

Hospital, dit is een traditioneel ziekenhuis voor de arme mensen,ze kunnen niet naar het gewone ziekenhuis want dat kunnen ze niet betalen.

Hier help je met het klaarmaken van eten, die de familie dan voor ze op komt halen.

Hier geef je ook weer engelse les en moet je zelf proeven wat je hebt gekookt.

Alleen wil jedat niet altijd, laten staan is geen optie want dat isonbeleefd.

Ik denk dat ik ze nu allemaalwel heb.

De meiden zijn een paar dagen weg naar zo'n bounty eiland, dusfietsik samen met Cor naar de projecten.

We gaan eerst naar de Buu tri, dit is een nieuw project.

Hier worden baby's gewoon op de stoep achtergelaten, dus eigenlijk ook een soort weeshuis.

Moet toch nog even terugkomen op het fietsen.

Dit moet je gewoon een keer meemaken.

Het is namelijk zo, er zijn geen verkeersregels.

Ja toch wel rood is stoppen en groen is GAAAAN!!!

Alles rijd hier door elkaar, tegen de richting in en toeteren de hele tijd.

Soms zo hard dat je je de pleures schrik en bijna van je fiets valt.

Na 10 min had ik weer door hoe het moest, alleen kom ik nog niet echt wennen aan de fietsstijl van onze Cor.

Ik moet echt elke keer heel hard lachen!!!!

Hij is meer druk met om zich heen kijken wat er allemaal gebeurd dan op de weg aan het letten.

Hij is dan ook meerdere malen de weg kwijt geweest en vind het ook niet erg om tegen een brommer op te fietsen.

Oh ja de pagoda, het is een geweldig project.

Het is namelijk 2 uur lang baby's knuffelen.

Er is aardig wat personeel dus de kinderen komen weinig te kort.

Het fenomeen luier kennen ze hier alleen niet.

Conclusie: Liekje zit na 2 min al onder de pis...................

Lekker Liek, de dag is nog maar net begonnen.

Ach wat maakt het uit ik zal vandaag wel meer lichaamssappen van kinderen ontvangen.

Er word namelijk aardig wat afge.... en afge.... ja hoe zal ik dat nu netjes zeggen.

Jullie weten denk ik wel wat ik bedoel.

Met de combinatie van rondvliegend slijm en kwijl is het plaatje helemaal compleet.

Je wil ons niet zien aan het eind van de dag, we douchen erg vaak en draaien genoeg handwasjes.

Ik denk dat ik een andere keer verder ga, ze kijken me namelijk weg hier in het intenet cafe omdat ik de laatste ben die hier zit.

Ga nog wel snel even wat foto's erop zetten

x lieke

eerste week in Azie

JOOOEEEHOOEEEEE daar gaan we weer!!!!!!!!!!!

Op naar het mooie Azie met mijn rugzakje van 12 kilo

Na de laatste traantjes wegvegen bij het uitzwaaien ,inchecken en door de poortjes.

Niet meer omkijken anders komen de waterlanders weer.

Eindelijk zit ik in het vliegtuigje dat ik ruim een half jaar geleden heb geboekt.

Jongens gaan met die banaan!!!!

Ze luisterden goed naar mij, op naar de startbaan.

En ook weer met dezelfde vaart terug naar de gate.

Lady's and gentlemen we have a tiny problem with the snow, please stay in youre seat.

tiny..... Tiny....... TINY problem

Ruim 2 uur later kwamen we pas weer in beweging

YES let's gooooooo!!!!

Meerdere mensen hadden een aangesloten vlucht en zaten wel een beetje in de stress, ik had gelukkig ruim de tijd.

Het zat me over het algemeen aardig mee met de reis, als eerst werd ik half uitgekleed en gefoullieerd.

Met in de stoel voor me zo'n nederlandse sextoerist die de hele tijd achterstevoren in zijn stoel zat en me zijn hele levensverhaal heeft verteld.

Ik kan zelf aardig kletsen maar hier konIk zelfs nog geen woord tussen krijgen....

Mijn tweede vlucht was ook al zo'n succes, ach de man stonk alleen maar een uur in de wind.

Met 3 stoelen verder naast me een kind dat een nieuwe hobby heeft gevonden nl: krijsen janken en brullen zo hard als hij kon.

Gelukkig duurde deze vlucht maar 10 uur.

Na geen idee meer te hebben van tijd landen we in Kuala Lumpur.

Samen met Bibi en Melissa die ik onderweg heb ontmoet naar een hostel.

Bibi heeft er al een en ik ga met haar mee, een uur later hebben we met Melissa in Bukit Bintan afgesproken.

Dit is de beste plek ik KL om te eten, we hebben dan ook geweldig gegeten.

Op van die mooie rooie plastic krukjes op de straat, ik heb in 2 dagen dingen gegeten die ik nog nooit had gegeten.

Ik denk dat ik sommige dingen ook niet wil weten, wat ik wel weet is zeewier, intvis enstingray dit is de vis die Steve Irwin heeft gedood.

Het is een klein beetje anders dan Vietnamees maar net zo lekker.

Nu weet ik zeker dat ik een aantal kilo's zwaarder terug kom, het enige wat we hier doen is een beetje de toerist uithangen en voor de rest alles maar eten wat ons lekker lijkt.

We kunnen niet langs een kraampje heen lopen zonder alles te kopen wat ze hebben, het kost hier toch geen drol!!

Dus Liekje heeft het naar haar zin hier aan de andere kant van de wereld!!!!!!!!!

Twee en een halve dag KL is toch echt te weinig, hier moet ik nog een keer naar terug want de sfeer is hier helemaal geweldig!!

Na niet te hebben geslapen lopen Bibi en ik om 4 uur in de morgen naar het busstation.

We gaan allebei KL verlaten, zij gaat nu door naar Laos en daarna naar Australie.

We kennen elkaar nog maar 2 dagen maar het was vreselijk gezellig.

Als we allebei nog een keer gaan reizen bellen we elkaar op en gaan we samen, dus best jammer dat we nu al afscheid moesten nemen.

Maar het is nu tijd voor het volgende: op naar Can Tho.

Eerst 2 uur vliegen naar HCMC en dan met de bus naar Can Tho.

Ben wel erg nieuwsschierig hoe het daar zal zijn.

En hoe het met al de kinderen en de andere mensen op de projecten is.

Gelukkig is het deze keer niet zo plakkrig warm als 1,5 jaar geleden.

Het is hier nu denk ik rond de 30 graden dus erg goed te doen.