We gaan verder met mijn eerste dag op de projecten.

Vorige keer heb ik verteld hoe het 1,5 jaar geleden was.

Dus ik ben benieuwd of er iets veranderd is in die tussentijd.

Ja er zijn een aantal verbeteringen, de weg ernaar toe is er zeker op vooruit gegaan.

Er ligt asfalt ipv rotsen en kuilen.

Gelukkig nuhoef ik het spelletje ontwijk de rotsen en gaten in de weg niet meer te spelen.

Maar dat is dan ook het enige, je komt binnen lopen en daar komt het gevoel weer.

Je word weer boos, heel erg boos.............

Hoe kan een mens zo zijn, in wat voor wereld leven wij.

Je wilt de verzorgsters even uitnodigen om dit op straat even uit te vechten.

Ik weet zeker dat ik win!!!!!!!!!

Op dat moment komt het blinde jongetje dat vorige keer alleen maar aan bed vastgebonden zat op me af lopen en pakt mijn hand vast.

Mijn boosheid zakt langzaam weg en ik gaop in de kinderen.

Na een uur door naar de volgende groep dit zijn zwaar gehandicaptekinderen.

Er is een nieuwe taak bijgekomen in die groep, je gaat je helpen met eten geven.

Ik zei nog zo: weet je datwel zeker?

Nou ik heb een poging gedaan....

Mijn kind was fantastisch, bleef lekker still liggen enzo.

Dus een halve lepel voor het kind en de andere helft voor de grond.

Shit!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!hier ben ik niet zo goed in.

Achliekben niet zo hard voor jezelf dit is niet je dagelijkse werk.

We hadden ook nog even een toetje voor hun meegenomen.

Het enige wat ze hier te eten krijgen is rijst.

We hadden yogymee genomen, de foto spreekt voor zich.

Na lekker lang onder de douche te hebben gestaan om alle kwijl en de rest van me af te wassen ETEN....

Lekker op de straat, jongens ik ben een straatschoffie aan het worden.

Alles gebeurt op straat en wij doen gewoon lekker mee.

Eten op straat, biertje drinken op straat, fiets laten repareren op straat.

Ja jullie lezen het goed, ik heb mijn eerste fiets alweer kapot gemaakt.

Het was te verwachten, het duurde maar 2 dagen.

Phuong kwam me vanmorgen op halen, we gaan naar de andere kant van de Mekong.

Bij het project met de gehandicapte mensen (Nhip Cau) zit een vrouwtje met een been.

Ze is haar andere kwijtgeraakt toen ze 13 was in de oorlog.

We gaan naar haar en haar gezin om te kijken hoe ze woont.

Hun huis staat aan de rand van deMekong rivier, en dan bedoel ik ook echt aan de rand.

Nog een halve meter en hun huis word door de rivier mee genomen.

Ze verteld dat ze altijd in angst leven dat zeop een nacht meeworden gesleurd door de rivier.

Met1 been is nu ook niet echt makkelijk zwemmen.

Het isongelovelijk dat mensen zo moeten leven!!!!!!!!!!

Ik moest op dat momentwel even slikken.

Ze hebben een stukje verder op wel een stukje grond en daar zijn ze al begonnen met bouwen.

Dit is 2 jaar geleden, ze moesten stoppen omdat haar man ziek werd en niet meer kon werken.

Ze moeten nu leven van wat zij verkoopt en dat is net genoeg om te leven.

Dus er staan alleen maar een paar muren.

Het leek mij een goed idee om deze mensen een handje te helpen.

Zodat ze veilig kunnen leven, dus we gaan een deel van een huis bouwen.

Zelf heb ik hier niet genoeg tijd voor en mij vietnamees is nu ook niet zo goed.

Dus laat ik het over aan Phuong, hij gaat de materialen kopen en de bouwvakkers inhuren.

Het huis is dan nog niet klaar maar er zijn nog meer projecten tijdens deze reis en daar is ook geld nodig om te zorgen dat deze mensen een beter leven kunnen hebben.

Phuong gaat alle projecten vragen wat ze nodig hebben en dat gaan we dan voor hun kopen

Maar dat vertel ik de volgende keer anders worden de verhalen te lang.