Na 30 uur niette hebben geslapen komt Phuong mij ophalen van het busstation.

Hij brengt me naar het huis waar alle vrijwilligers zitten.

Ze zijn daar met 6 personen en ik ben nr 7 voor deze week.

5 dames en 1 meneervan 55 jaar met de naam:Cor.

Eerst maar even een dagje rustig aan doen dus uitslapen.

Die middag hebben Christa en Merel vrij en willen een massage.

Ach wat vervelend nu, moet ik weer mee.

Ik heb helemaal geen zin in een massage van ruim een uur voor minder dan 4 euri !!!!

Ik heb niets aan mijn leven hier..... hi hi.

Met een broodje van zo'n straatkarretje op naar mijn eerste ijskoffie van deze reis.

Vorige keer was ik hier verslaafd aan en ik ban bang nu weer.

Verder gedraag ik me netjes, ik ben nog niet afgegaan, heb nog niets kapot gemaakt en ben netjes in de bus blijven zitten zoals het hoort.

Maar we zijn aan het begin van de reis dus er komt vast nog wel iets.

Voor de mensen die mij voor het eerst op mijn reis volgen zal ik eveneen kleine omschrijving doen van de projecten.

Voor een uitgebreide versie kun je kijken op mijn site van de vorige keer:www.liekevanhoren.waarbenjij.nu.

Laat ik maar beginnen met het weeshuis dat op mijn kaartje staat.

Het heetCity, dit is een weeshuis die van de staat is.

Hierwonen kinderen met eenlichamelijke of geestelijkehandicap of beide.

Dit komt nog van de oorlog, Agent Orange.

Jammer genoeg zijn er ook gezonde kinderen want dit is echt een verschikkelijk weeshuis.

Hier zijn wel verzorgsters maar zo kun je ze eigenlijk niet noemen.

De kinderen liggen somsruim eenhalve dag in een vieze luier.

Ze zijn namelijk veel te druk met nagels vijlen,tv kijken en met hun mobieltje spelen.

Als wij aankomen fietsen begint de eerste groep al te krijsen omdat ze blij zijn dat we komen.

Dan krijgen ze even aandacht en een aai over hun bol ipv een klap.

We nemen ook altijd speelgoed vanuit huis mee en nemen het ook weer mee terug.

Dit omdat het speelgoed altijd in rook lijkt op te gaan daar.

We denken dat de kindern van de verzorgsters erg veel schik hebben van het speelgoed wat niet van hun is.

Dan het weeshuis op het platteland, dit heet Thien An.

Dit is een prive weeshuis maar daarvertel ik de volgende keer iets over.

Nhip cau is een project voorlichamelijk gehandicapte mensen, ze wonen allemaal bijelkaar en maken mooie dingen van cocosnoten.

Hier geef je engelse les,daarnaast zit een medicijnmannetje waar je helpt om kruiden te hakken.

Die gebruikt hij dan voor arme mensen die geen dokter kunnen betalen.

Hij hoopt zeop deze manier van hunkwalen af tehelpen.

Dan de massageshop,hier geven blinde mensen massages.

Je geeft ze engelse les zodat ze beter met toeristen om kunnen gaan.

Alleen is dit best lastig want dat gaat niet uit een boekje.

Dus probeer alles maar eens uit te leggen in jegoeisteVietnamees hihi....

Hospital, dit is een traditioneel ziekenhuis voor de arme mensen,ze kunnen niet naar het gewone ziekenhuis want dat kunnen ze niet betalen.

Hier help je met het klaarmaken van eten, die de familie dan voor ze op komt halen.

Hier geef je ook weer engelse les en moet je zelf proeven wat je hebt gekookt.

Alleen wil jedat niet altijd, laten staan is geen optie want dat isonbeleefd.

Ik denk dat ik ze nu allemaalwel heb.

De meiden zijn een paar dagen weg naar zo'n bounty eiland, dusfietsik samen met Cor naar de projecten.

We gaan eerst naar de Buu tri, dit is een nieuw project.

Hier worden baby's gewoon op de stoep achtergelaten, dus eigenlijk ook een soort weeshuis.

Moet toch nog even terugkomen op het fietsen.

Dit moet je gewoon een keer meemaken.

Het is namelijk zo, er zijn geen verkeersregels.

Ja toch wel rood is stoppen en groen is GAAAAN!!!

Alles rijd hier door elkaar, tegen de richting in en toeteren de hele tijd.

Soms zo hard dat je je de pleures schrik en bijna van je fiets valt.

Na 10 min had ik weer door hoe het moest, alleen kom ik nog niet echt wennen aan de fietsstijl van onze Cor.

Ik moet echt elke keer heel hard lachen!!!!

Hij is meer druk met om zich heen kijken wat er allemaal gebeurd dan op de weg aan het letten.

Hij is dan ook meerdere malen de weg kwijt geweest en vind het ook niet erg om tegen een brommer op te fietsen.

Oh ja de pagoda, het is een geweldig project.

Het is namelijk 2 uur lang baby's knuffelen.

Er is aardig wat personeel dus de kinderen komen weinig te kort.

Het fenomeen luier kennen ze hier alleen niet.

Conclusie: Liekje zit na 2 min al onder de pis...................

Lekker Liek, de dag is nog maar net begonnen.

Ach wat maakt het uit ik zal vandaag wel meer lichaamssappen van kinderen ontvangen.

Er word namelijk aardig wat afge.... en afge.... ja hoe zal ik dat nu netjes zeggen.

Jullie weten denk ik wel wat ik bedoel.

Met de combinatie van rondvliegend slijm en kwijl is het plaatje helemaal compleet.

Je wil ons niet zien aan het eind van de dag, we douchen erg vaak en draaien genoeg handwasjes.

Ik denk dat ik een andere keer verder ga, ze kijken me namelijk weg hier in het intenet cafe omdat ik de laatste ben die hier zit.

Ga nog wel snel even wat foto's erop zetten

x lieke